Leifur Breidfjord

After completing my conventional primary and secondary schooling, I began a four-year programme at the Iceland Academy of the Arts from 1962 to 1966. My friend and fellow artist, Guðmundur Ármann Sigurjónsson from Akureyri, and I were the only students in the fine art stream; most students enrolled in the teacher training department.

After completing my studies at the Academy, I went to Edinburgh, where I studied at The Edinburgh College of Art for two years. There I pursued advanced studies in glass art alongside my fine art training. My principal from the Academy, Kurt Zier, visited me in Edinburgh and together we attended a concert at St Giles' Cathedral, where the beautiful St Matthew Passion by Bach was performed.

On returning home in 1968, I set up my first studio at Breiðfjörð's Tinsmith Workshop with the invaluable help of my parents. Shortly after coming home I began teaching evening classes at the Academy, while spending my days in the studio working on glass art and preparing for my first solo exhibition in 1969 at Breiðfjörð's Tinsmith Workshop, which received favourable reviews.

After that I began receiving my first commissions for glass artworks. The first public commission was a large stained glass window for the National Theatre basement — that work has, unfortunately, been lost to the ages. Those first years back home after my studies were intensely busy: working by day and teaching by night.

I later began teaching at the Academy of the Arts, and it was there that I met Sigríður, my wife. She was a student at the time… and I was a teacher! That might not sound entirely ideal, but I was teaching in a different department.

After completing her studies at the Academy, Sigríður went abroad for advanced training in weaving and textile art in Sweden and Norway. On returning home she began teaching at the Academy, and we were both on the teaching staff there for a number of years. It quickly became clear that there was great interest in both of our practices — in teaching and in making art, at home and abroad. This work — in glass art and textile works across the world — was both exciting and enormously rewarding. It involved exhibitions we participated in and collaborations with people we greatly enjoyed getting to know.
We married in 1971, and in a speech my grandfather, Guðmundur J. Breiðfjörð, gave at the wedding reception, he kindly urged us to be careful about dependants!

But we were fortune's favourites — and still are.

Before long two promising boys arrived in the world, and it was a great joy to play a part in raising them despite all the demands of work. We now have two sons, daughters-in-law, and grandchildren, all of whom will be with us over Christmas.
Finally, I'll share a short story from our early years together.

The Iceland Academy of the Arts had a strong tradition of celebrations: annual parties, midwinter feasts, and the like. At one such occasion, shortly after the teacher and the student had begun seeing each other, our principal Kurt Zier appeared in the middle of the festivities looking grave, and summoned Sigríður and me. He asked us to follow him up to the upper floors of the school where he lived and kept his private office. There he told us to sit in the anteroom, and we sat there trembling in our boots. He disappeared into his office for a while, but then emerged carrying a bottle of champagne and three glasses, toasted with us, and offered us his warmest congratulations.

He then set before us his prescription for life: Sigríður was to go abroad and perfect her craft, I was to wait patiently and dutifully at home and perfect mine — and then we were to marry, have children, and flourish. And so we did, because one ought to listen to one's principal.

---

Eftir hefðbundið nám í grunn- og framhaldsskóla hóf ég fjögurra ára nám við Myndlista- og Handíðaskóla Íslands frá 1962 til 1966. Vinur minn og myndlistarmaður, Guðmundur Ármann Sigurjónsson á Akureyri, og ég vorum einu nemendurnir í frjálsri myndlist í skólanum; flestir nemendur fóru í kennaradeildina.

Eftir að hafa lokið námi í M.H.Í. fór ég til Edinborgar, þar sem ég nam við The Edinburgh College of Art í tvö ár. Ég stundaði þar framhaldsnám í glerlist ásamt myndlistarnámi. Skólastjóri minn frá Myndlista- og handíðaskólanum, Kurt Zier, heimsótti mig til Edinborgar og saman fórum við á tónleika í St. Giles-dómkirkjunni þar sem flutt var hin fagra Mattheusarpassía eftir Bach.
Eftir heimkomu árið 1968 setti ég upp mína fyrstu vinnustofu í Breiðfjörðs Blikksmiðju með ómetanlegri aðstoð foreldra minna. Fljótlega eftir að ég kom heim fór ég að kenna í M.H.Í. á kvöldin, en vann á daginn í vinnustofunni við glerlistina og undirbúning fyrstu einkasýningar minnar árið 1969 í Breiðfjörðs Blikksmiðju, sem fékk góða dóma.

Eftir það fór ég að fá mínar fyrstu pantanir á glerlistaverkum. Fyrsta opinbera pöntunin var stór steindur gluggi fyrir Þjóðleikhúskjallarann það verk er því miður tröllum gefið. Það var mikið unnið þessi fyrstu ár mín hér heima eftir skólagönguna: vinna á daginn og kennsla á kvöldin.

Ég fór síðar að kenna í Myndlista- og handíðaskólanum, og þar kynntist ég Sigríði, konu minni. Hún var þá nemandi… en ég var kennari! Það hljómar kannski ekki allt of vel, en ég var þó að kenna í annarri deild.

Eftir nám sitt í M.H.Í. hélt Sigríður til framhaldsnáms í vefnaði og veflist í Svíþjóð og Noregi. Að því loknu kom hún heim aftur og hóf kennslu við Myndlista- og handíðaskólann, og vorum við þar bæði við kennslu í nokkur ár. Fljótlega kom í ljós að mikill áhugi var á vinnu okkar beggja, bæði í kennslu og í gerð listaverka hérlendis og erlendis. Þessi vinna — við glerlist og textílverk víða um heim — var bæði spennandi og afar gefandi. Um var að ræða bæði sýningar sem við tókum þátt í og samstarf við fólk sem við höfðum mikla ánægju af að kynnast.

Við giftum okkur árið 1971, og í ræðu sem afi minn, Guðmundur J. Breiðfjörð, hélt í brúðkaupsveislunni, bað hann okkur vinsamlega að passa okkur á ómegðinni!

En við vorum lukkunnar pamfílar — og erum enn.

Fljótlega komu tveir efnilegir strákar í heiminn, og það var mikil ánæja að taka þátt í uppeldi þeirra þrátt fyrir allt vinnuálagið. Við eigum nú tvo syni, tengdadætur og barnabörn sem öll verða hjá okkur um jólin.

Að lokum læt ég fylgja með stutta sögu frá fyrstu árum okkar.

Í Myndlista- og Handíðaskóla Íslands var rík skemmtanahefð: árshátíðir, þorrablót og slíkt. Á einni slíkri hátíð, stuttu eftir að kennarinn og nemandinn voru farin að stinga saman nefjum, kom í miðri veislunni skólastjóri vor, Kurt Zier, þungur á brún og kallaði okkur Sigríði á teppið. Hann bað okkur að fylgja sér upp á efstu hæðir skólans þar sem hann bjó og var með einkaskrifstofu. Þar sagði hann okkur að setjast í forstofuna, og sátum við þar skjálfandi á beinunum. Hann hvarf inn á skrifstofu sína um stund en kom síðan út með kampavínsflösku og þrjú glös, skálaði við okkur og óskaði okkur innilega til hamingju.
Að því loknu lagði hann fyrir okkur lífsregluna: Sigríður skyldi fara til náms erlendis og fullnuma sig í sinni list, ég skyldi bíða stilltur og góður hér heima og fullkomna mig í minni — síðan skyldum við gifta okkur og eignast börn og buru. Og það gerðum við, því maður á að hlýða skólastjóra sínum.